Jak dzielimy kategorie, za co punktują sędziowie, co kosztuje upadek i jak wygląda droga od eliminacji do finału.
Każda grupa wiekowa dzieli się na trzy poziomy zaawansowania, co daje 9 kategorii. O grupie wiekowej decyduje wyłącznie rocznik — dzień i miesiąc urodzenia nie mają znaczenia. Poziom zawodnik deklaruje sam, niezależnie od wieku.
Kod kategorii to jednocześnie prefiks numeru startowego — pierwszy znak niesie poziom, drugi grupę wiekową. Zawodnik z numerem BS#7 to siódmy zapisany Beginner w grupie 16+.
Organizator decyduje, które z tych kategorii odbędą się na jego zawodach — nie każde zawody muszą mieć komplet.
Obecny poziom trickingu w Polsce pozwala wyłonić trzy kategorie zaawansowania. Z rozwojem sportu formuła może zostać rozszerzona o kolejne, żeby dawać zawodnikom lepsze szanse startu z równymi sobie.
Poziom przyjazny tym, którzy dopiero zaczynają przygodę z trickingiem albo nie opanowali jeszcze bardziej zaawansowanych elementów. Reguły mocno ograniczają dozwolone elementy, żeby startujący mieli jak najrówniejsze szanse.
O wyniku decydują czystość, płynność i kreatywność.
Rozwinięcie Beginnera o dodatkowe, trudniejsze elementy — między innymi salta — z dalszym ograniczeniem tych najbardziej zaawansowanych. Pozwala rozwijającym się zawodnikom mierzyć się z podobnymi sobie i pokazać to, czego w Beginnerze pokazać nie wolno.
Wszystkie cztery kryteria ważą tyle samo.
Kategoria bez ograniczeń co do elementów, dla najlepszych zawodników. Sam start w niej jest już wyróżnieniem.
Trudność waży więcej niż pozostałe kryteria. Jeśli reszta zostanie rażąco zaniedbana, sędziowie tę wagę obniżą.
Oceniając prezentowane kombinacje, sędziowie biorą pod uwagę cztery filary. Ich waga zależy od poziomu — opis przy każdym poziomie w §2.
Jak trudny był każdy poszczególny trick.
Staranność wykonania.
Flow, czyli jak elementy łączą się ze sobą.
Nietypowe łączenia i brak powtórek.
Sędziowie rozróżniają trzy klasy upadków. Im wyższa klasa, tym mocniej kombinacja traci na wartości.
Część ciała niewymagana do wykonania tricku musnęła podłogę, ale nie wpłynęła na lądowanie.
Trick liczy się normalnie jako wylądowany. Klasa 1 waży tylko wtedy, gdy kombinacje dwóch zawodników są pod względem kryteriów oceny bardzo blisko siebie.
Jedna lub więcej części ciała niewymaganych do lądowania dotknęły podłogi i pomogły wylądować trick.
Kombinacja liczona jest tak, jakby podparty trick w ogóle się nie pojawił. Jeśli mimo to wciąż jest lepsza od kombinacji rywala — i tak wygrywa.
Zawodnik traci kontrolę i upada.
Efektywnie kasuje całą kombinację. Liczy się tylko wtedy, gdy rywal również zaliczy klasę 3 albo gdy jego kombinacja jest zdecydowanie łatwiejsza i wystąpiło w niej podparcie.
Zachęcamy do zdrowego, strategicznego podejścia. Próbowanie tricków, których nie jesteśmy pewni, jest ryzykowne.
Najpierw wszyscy zgłoszeni prezentują sędziom dwie kombinacje. Zawodnicy wychodzą pojedynczo w kolejności wyczytanej przez sędziów, po czym cała kolejka się powtarza.
Na tej podstawie sędziowie klasyfikują zawodników od najwyżej do najniżej ocenionego — tak powstaje numer seed. Eliminacje może przejść maksymalnie 16 osób. Przy 2–4, 7 i 15 zawodnikach w kategorii eliminacji nie ma w ogóle — pozycje w drabince przydzielane są losowo.
Turniej startuje od największego etapu, jaki da się obsadzić w całości — 16, 8 albo 4 zawodników — a wszyscy ponad tę liczbę odpadają w eliminacjach. Przy 12 zgłoszonych gra się więc Top 8, a przy 6 — Top 4. Wyjątek to 7 i 15 zawodników: do pełnej drabinki brakuje jednej osoby, więc eliminacji nie ma, wszyscy grają w Top 8 albo Top 16, a jeden wylosowany zawodnik przechodzi pierwszą rundę bez walki (wolny los).
| Zawodników | Format | Eliminacje |
|---|---|---|
| 1 | Kategoria odwołana | nie |
| 2 | Finał od razu | nie |
| 3 | Pojedynek trójstronny | nie |
| 4 | Top 4 | nie |
| 5–6 | Top 4 | tak |
| 7 | Top 8, jeden wolny los | nie |
| 8–14 | Top 8 | tak |
| 15 | Top 16, jeden wolny los | nie |
| 16 i więcej | Top 16 | tak |
Wyjątkiem jest trójka w kategorii: wtedy zawodnicy staczają pojedynek trójstronny, a sędziowie wyłaniają miejsca 1, 2 i 3 od razu.
Pary pierwszej rundy tworzymy zasadą najwyższy z najniższym. Dalej zwycięzcy spotykają się według stałego schematu, tak żeby seedy 1 i 2 mogły trafić na siebie dopiero w finale. Przegrani półfinałów grają o trzecie miejsce w małym finale.
Numery seed liczone są osobno dla każdego etapu — przy ośmiu zawodnikach ćwierćfinały to 1–8, 3–6, 4–5 i 2–7, a przy czterech półfinały to 1–4 i 2–3.
Każdy sędzia głosuje na jednego z zawodników albo na remis. Battle wygrywa zawodnik, na którego zagłosowała większość sędziów — ponad połowa. Jeśli nikt nie ma większości, jest remis i zawodnicy idą na dogrywkę.
W dogrywce sędziowie nie mogą już głosować na remis — każdy musi wskazać zwycięzcę.
Szukasz zasad korzystania z serwisu, zapisów i danych osobowych? To regulamin serwisu.